Menu

Pablo Picasso

Experiments in Linogravure

January 28–April 10, 2010
Athens

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Installation view

Artwork © Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Works Exhibited

Pablo Picasso, Faunes et chèvre, 1959 Linocut in 8 colors in 10 parts on 5 linoblocks, plate: 20 ⅞ × 25 ⅛ inches (52.8 × 63.8 cm), edition of 50 + 20 AP© Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

Pablo Picasso, Faunes et chèvre, 1959

Linocut in 8 colors in 10 parts on 5 linoblocks, plate: 20 ⅞ × 25 ⅛ inches (52.8 × 63.8 cm), edition of 50 + 20 AP
© Estate of Pablo Picasso/Artists Rights Society (ARS), New York

About

Gagosian is pleased to present an exhibition of linocuts made by Pablo Picasso between 1959 and 1963.

Throughout his life, Picasso restlessly explored the medium of the print, employing many techniques including lithography, etching, drypoint, and monotype. By the late 1950s he was spending most of his time in the south of France and the distance between him and his Parisian printers became increasingly difficult for smooth production. Increasingly he turned his attention to linocut printing, a very direct way of working whereby a design is cut into a sheet of linoleum using a knife, chisel, or gouge. His first linocut, Toros en Vallauris (1954), was a simple black-and-white print, but by 1959 he was using the technique as a complete means of expression, becoming totally absorbed in the process and his daily collaboration with the local printer Hidalgo Arnera.

The time-consuming production of Picasso’s first traditional color linocut, The Portrait of a Girl after Cranach (1958), prompted him to develop a new, simpler approach to the technique. Rather than using a separate linoleum block for each color, he began re-cutting the same block. He would progressively cut and reprint, depending on the number of colors he wanted in each linocut. Between 1959 and 1962 Picasso made about a hundred linocuts using this new approach. Subjects ranged from Jacqueline Roque, his muse, wife, and constant companion, in the gaily colored Portrait de Jacqueline au chapeau de paille multicolore to old master portraits such as the series Portrait d’homme à la fraise (Variation d’après el Greco), in which Picasso pays homage to El Greco, retaining the original composition of his predecessor’s self-portrait while variously accentuating facial features and clothes to assert his own presence in the work.

In 1963, he briefly experimented with another unconventional linocut technique, typified by L’Etreinte 1 (Embrace), which depicts a man and woman locked in tumultuous embrace. This technique involved printing a linocut in cream ink onto white paper, and then painting the same sheet of paper with black China ink. The paper was then rinsed in the shower, which Picasso claimed to have enjoyed doing himself. The black ink was absorbed into the unprinted areas, but otherwise repelled by the greasy cream ink. This technique produced an image that looks as painted as printed.

Η Gagosian της Αθήνας παρουσιάζει μία έκθεση με χαρακτικά σε λινόλαιο που φιλοτέχνησε ο Πάμπλο Πικάσο από το 1959 έως το 1963.

Ο Πικάσο δεν σταμάτησε ποτέ να πειραματίζεται με τις διάφορες τεχνικές της χαρακτικής τέχνης, μεταξύ των οποίων και η λιθογραφία, η χαλκογραφία, η ακιδογραφία και η μονοτυπία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 κατοικούσε το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου στη νότια Γαλλία, οπότε η μεγάλη απόσταση από το Παρίσι όπου βρίσκονταν οι τυπογράφοι με τους οποίους συνεργαζόταν δυσκόλευε πολύ την παραγωγή των έργων του. Άρχισε έτσι να πειραματίζεται με τη χαρακτική σε λινόλαιο, έναν πολύ πιο άμεσο τρόπο δουλειάς, κατά τον οποίο χάραζε ένα σχέδιο πάνω σε μία επιφάνεια από λινόλαιο χρησιμοποιώντας μαχαίρι, σμίλη ή σκαρπέλο. Το πρώτο του χαρακτικό σε λινόλαιο, το Toros en Vallauris (1954), ήταν μία απλή ασπρόμαυρη εκτύπωση, αλλά το 1959 είχε αρχίσει πλέον να εκφράζεται εξαιρετικά μέσω αυτής της τεχνικής, και τον είχε απορροφήσει εντελώς η διαδικασία της, καθώς και η καθημερινή συνεργασία του με τον Hidalgo Arnera, τον τυπογράφο της περιοχής του.

Επειδή όμως βρήκε χρονοβόρα τη διαδικασία της παραδοσιακής τεχνικής με την οποία δημιούργησε το The Portrait of a Girl after Cranach (1958), το πρώτο έγχρωμο χαρακτικό του σε λινόλαιο, αποφάσισε να εφεύρει έναν πιο απλό τρόπο για να εφαρμόζει αυτήν την τεχνική. Αντί να χρησιμοποιεί μία ξεχωριστή επιφάνεια από λινόλαιο για κάθε χρώμα, άρχισε να ξαναχαράζει την ίδια επιφάνεια. Χάραζε και ξανατύπωνε ανάλογα με τον αριθμό των χρωμάτων που ήθελε να χρησιμοποιήσει σε κάθε έργο. Από το 1959 έως το 1962 ο Πικάσο έφτιαξε περίπου 100 χαρακτικά σε λινόλαιο χρησιμοποιώντας τη νέα μέθοδο που είχε αναπτύξει. Όσον αφορά τη θεματολογία του, χρησιμοποίησε από τη Jacqueline Roque, τη μούσα, σύζυγο και μόνιμη σύντροφό του στο Portrait de Jacqueline au chapeau de paille multicolore με τα έντονα χρώματα, έως τα πορτρέτα μεγάλων δασκάλων του παρελθόντος. Για παράδειγμα, στη σειρά Portrait d'homme à la fraise (Variation d'après el Greco) ο Πικάσο τιμά τον El Greco, διατηρώντας την αρχική σύνθεση της αυτοπροσωπογραφίας του καλλιτέχνη τονίζοντας όμως με διαφορετικό τρόπο χαρακτηριστικά του προσώπου και των ρούχων του για να δηλώσει και τη δική του παρουσία στο έργο.

Το 1963 πειραματίστηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα με μία ακόμη πρωτότυπη τεχνική για χαρακτική σε λινόλαιο, χαρακτηριστικό παράδειγμα της οποίας αποτελεί το έργο L'Etreinte 1 (Embrace), το οποίο απεικονίζει έναν άντρα και μία γυναίκα σε έναν δυναμικό εναγκαλισμό. Εκτύπωνε το χαρακτικό με μελάνι σε κρεμ απόχρωση πάνω σε λευκό χαρτί και μετά ζωγράφιζε πάνω στο ίδιο το χαρτί με σινική μελάνη. Στη συνέχεια ξέπλενε το χαρτί με νερό, διαδικασία που ο Πικάσο απολάμβανε ιδιαίτερα. Οι περιοχές που δεν είχαν επάνω κανένα τύπωμα απορροφούσαν το μαύρο μελάνι, αλλά όπου υπήρχε το λιπαρό κρεμ μελάνι, η σινική μελάνη ξεγλιστρούσε. Η τεχνική αυτή δημιουργούσε μία εικόνα που έμοιαζε σαν να είναι και ζωγραφισμένη αλλά και τυπωμένη.